Pustka ku wqurwieniu

Pustka nad realiami nad życiem wywołuje we mnie błogie oraz przyjemne wqurwienie. Wqurwienie które daje mi jeszcze większe wkurwienie ze względu na to że je mam. Jestem wqurwiony i wqurwieniem niczym dzban napełniam się po brzegi. Taki stal lubię gdyż przynosi mi przyjemność. I chuj z taki życiem marnym nad marnościami. Pierdolę taki stan doświadczania i istnienia. W wkurwionych chwilach odnajduję głębszego ducha samopoznania i odkupienia z ran jakie dostarczyło mi życie. A właściwie te rany dostarczają mi jeszcze większego wkurwienia. I dzięki za to Bogu. Dzięki za to bogu. Kurwa to płytkie oraz bezduszne życie mnie duchowo wykańcza, wyjąc znieczuleniem nad mymi ranami. I chuj mym ponurym losem nie przejmie się nikt, , Nikt Kurwa!