Wpleciony w nostalgie

Niech mnie piekło dnia codziennego pochłonie! Pogłębiam sobie stany depresyjne. Nie robiąc absolutnie nic.. Gdyż już dawno zauważyłem że jak nic nie robię to czuję się gorzej psychicznie, niż jakbym coś w życiu robił. Oczywiści dziękuję za to Bogu a przede wszystkim sobie. Ale nie będę już taki optymistyczny, gdyż trzeba się pogrążyć w beznadziei szarych, następujących po sobie dni..

Konając i krwawiąc

Posiadam już inne wzorce mentalne. Wzorce te pozwalają mi polubić zewnętrzny marazm. Prawdę mówiąc to jestem złamany. Jestem Cieniem swojej przeszłości. I mógłbym nienawidzić, chodź wiem że to iluzja. Iluzja postrzegania rzeczywistości, która na przestrzeni wieków jest zmienna. Pustka mnie króluje i stawia w wyższej sytuacji niż innych pogrążonych w iluzji. Lecz posiadam w swojej świadomości uczucie wypełnienia, które popycha mnie do pustki. Nie chce mi się już pisać..