zapach rozkładającego się życia

Jak Apollah Ajotollah błąkam się po tym wszechświecie, nie zaznając miłości. Ostatnimi czasy przytulony niczym półroczne dziecko do nogi swej matki, zaznaję ciepła domowego ogniska. W osłupiających chwilach niczym średniowieczna flotylla Kolumba pogrążam, się w blasku nicości. Opamiętnujący blask przeszłych żywotów, uderza we mnie niczym wezbrana fala tsunami w porty USA. Ostatnimi czasy uwikłany w pytaniach odpowiedzi swego umysłu. niczym apacz polujący na bizony, nadaję teraz sens swemu życiu, Ciągłe odkrywanie. Wezbrany Tłum wzbóżonyh - systemowych ludzi; uwikłanych w domku z kart. Niczym termiteria budująca niestrudzenie swe mrowisko. Wzburzony Tłum..